Boeken op de buis

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 28-09-2012

Na Adriaan van Dis is het qua boekenprogramma’s op televisie behelpen. Een van de weinige programma’s die het langer dan een paar jaar volhoudt is ‘Boeken’ van de VPRO. Eigenlijk zou het programma ‘Boek’ moeten heten, want er wordt maar één boek besproken. Met de schrijver. Maar dat dan wel gedurende een half uur. Pure luxe.
Toen De Wereld Draait Door aankondigde dat ze een maandelijkse boekenrubriek zouden beginnen, was ik blij verrast. Iedere aandacht voor het boek is welkom. Wat me helemaal vrolijk stemde was dat er een vast panel zou komen van vier boekhandelaren die het aanbod van de afgelopen maand zouden bespreken. Geen schrijvers. Eindelijk. Het is namelijk een misvatting dat je voor een boekenprogramma schrijvers nodig hebt. Schrijvers schrijven boeken. Als ze niet al te autistisch zijn kun je ze uitnodigen om over hun leven te praten (drankzucht, eenzaamheid, armoede), maar voor een oordeel over hun boeken moet je niet bij de schrijver zelf zijn. Gelukkig had DWDD geen vier critici uitgekozen om over boeken te praten. Zo’n gesprek leidt alleen tot vliegen afvangen en nog meer ijdeltuiterij en daar zit de kijker ook niet op te wachten. Nee, vier boekhandelaren. Briljant idee. Toevallig kende ik een van de vier. Een enthousiaste, zeer belezen man, gezegend met een ijzeren geheugen en in staat om in twee, drie goed geformuleerde zinnen een heel boek samen te vatten. De ideale gast. Ik ging er vanuit dat de andere drie boekhandelaren over dezelfde kwaliteiten zouden beschikken en ging er eens goed voor zitten. De uitzending begon. De boekhandelaren werden voorgesteld. Je zag dat ze er reuze zin in hadden. Ik ook. En toen ging er iets mis. Het was alsof iedereen voor de uitzending een pilletje had moeten slikken om net zo snel als de presentator te kunnen praten. Ik deed mijn best het gesprek te volgen. Er werd een boek besproken dat iets met Auke te maken had. Was het de titel of was het de schrijver? Het verhaal ging over broers. Het klonk interessant, maar voor ik het wist ging de presentator naar de tweede boekhandelaar die het volgende boek moest bespreken. Iets van een Française met plaatjes van Nederland. Daarna kwam de derde boekhandelaar aan het woord met een boek waar ik me al helemaal niets van herinner. En tot slot mocht de vierde boekhandelaar het ‘boek van de maand’ bekend maken. Dat boek heb ik wel onthouden, maar dat komt omdat ik de titel al kende en al meer van dezelfde auteur had gelezen. Als klap op de vuurpijl was er ook nog een videokunstenaar die een filmpje van het ‘boek van de maand’ had mogen maken. Ik was inmiddels opgehouden met kijken en luisteren. Uitgeput. Ik weet het: DWDD is een turbo programma, maar mag het de volgende keer een tandje langzamer. En zonder hinderlijke interrupties van de presentator. Je ziet hoe die boekhandelaren van hun vak houden en staan te popelen om lezend Nederland van advies te dienen. Laat ze dan ook uitpraten. En wat betreft dat filmpje. Weg ermee. Laat de cover van het boek zien. Klaar.
Volgende maand in DWDD de herkansing. Ik hoop op meer spreektijd voor de boekhandelaren en wens iedereen oprecht veel succes.