Decemberdip

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 15-12-2015

Een column in december. Sorry, maar dit wordt geen vrolijk verhaal. Ik heb niks met december. Nooit gehad. Ik vind het een rotmaand. De vele feestdagen, de opgelegde vrolijkheid en het valse gevoel van saamhorigheid en naastenliefde.
Het openbare leven valt stil. Iedereen trekt zich terug in zijn hol en versiert de boel met dennentakken, kunstsneeuw en lampjes. Uit de radio schalt Chris Rea en op televisie zijn alleen nog van speelfilms die je het gevoel geven dat je een enorme loser bent als je niet met je familie of tenminste dertig vrienden onder de kerstboom zit te schransen.
Ik weet het: het is perfecte marketing, een truc van de commercie. Dus: trap er niet in, vier je eigen feestje – of vier het niet – en kijk niet. Maar ik kijk toch. Voor de zoveelste keer zit ik te snikken bij The little Lord Fauntleroy en voel ik mezelf vanbinnen week worden. En ook alle jaaroverzichten wil ik per se zien. Waarom? Ik weet wat er gebeurd is. Waarschijnlijk is het poging om het jaar af te sluiten en zonder ballast het nieuwe jaar in te gaan. Terwijl ik de balans opmaak, overvalt mij steevast een gevoel van melancholie. De Fransen hebben daar een mooi woord voor: tristesse. Vallende bladeren en kale bomen, een eenzaam krassende cello en druppels op de ruiten, het gevoel van vergankelijkheid.
Hoezeer ik me er iedere jaar weer verzet tegen dat gevoel, het overkomt me altijd. Dit jaar meer dan ooit. 2015 was voor mij een rampjaar. Hoe sluit je zoiets af? Kan dat eigenlijk? Ik heb me voorgenomen om te proberen vooral vooruit te kijken. Werken helpt. Schrijven. Een van de weinige lichtpuntjes dit jaar was het verschijnen van ‘Het meisje op de weg’ en alle enthousiaste reacties van lezers. Daar put ik energie uit. Lezers wachten op een nieuw boek. Ik heb een taak. Bovendien sta ik te popelen om weer ergens in te duiken. Schrijven is een parallelle werkelijkheid waarin het goed toeven is. Vluchtgedrag, zou de psychiater zeggen. Sublimatie. Het kan me niet schelen. Als het helpt, dan helpt het.
Ideeën voor een nieuw boek zijn er genoeg. Ik zit aan de laptop en bestudeer de aantekeningen die ik afgelopen maand gebruikt heb om bij de uitgever mijn ideeën te pitchen. Een paar woorden, een enkele zin. Veel is het nog niet. Een voorzichtig beginnetje. In mijn fantasie doemen vergezichten op. Dikke boeken vol suspense en verrassende plotwendingen. Potentiële meesterwerken. Zolang ik geen letter tik, blijft het beeld intact. Niets mooier dan een blanco pagina.
Tikken.
December is niet de maand om te tikken. Ik ga de komende weken onder een steen liggen met een hoop boeken, een paar kreeften en genoeg flessen sancerre. Een beetje nadenken, spelen met diverse scenario’s voor nieuwe boeken. Af en toe een krabbeltje maken, met de hand. Het tikken is voor januari. Een nieuw jaar, een nieuwe start.
Fijne feestdagen voor iedereen die het viert. En voor wie niet aan het circus meedoet: over twee weken is het januari.