Gratis boeken

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 23-07-2011

Ik kwam haar tegen op de binnenplaats van het landgoed. Een mooi meisje van een jaar of twintig. Ik vroeg of ze ook naar de lezing kwam die ik ging geven voor de Nederlanders die op het landgoed hun Franse vakantie doorbrachten. Ze wist van niets, zei ze. Maar ze wilde graag komen, want ze hield van lezen. We raakten verder in gesprek. Natuurlijk wilde ik weten wat een mooi meisje van twintig tegenwoordig leest. Zou ze mijn naam kennen? Nee, helaas niet. Ze las voornamelijk Engelse boeken en af en toe iets in het Nederlands. Heb je veel boeken meegenomen? vroeg ik. Viereneenhalfduizend boeken, luidde het antwoord. Ik was perplex. E-books, legde ze uit zoals je tegen iemand spreekt die nog nooit in zijn leven een e-reader heeft gezien Рwat in mijn geval klopt. Ze had de bulk in ̩̩n keer gedownload via Torrents. Gratis. Ze vertelde het met een iets te triomfantelijk lachje. Ik vond haar opeens een stuk minder mooi en legde uit dat schrijvers al helemaal niets verdienen als hun boeken gratis worden gedownload. Ik lees het begin, zei ze, en als dat bevalt koop ik het boek. Ik geloofde er niets van. Boeken zijn zo duur, ging ze verder. Waarom ze geen lid was van de bieb, vroeg ik. Ze haalde haar neus op alsof het typisch een ouwe-lullen-opmerking betrof. Ik stelde de vraag die al de hele tijd door mijn hoofd spookte: Staan mijn boeken ook tussen die viereneenhalfduizend? Ik moest mijn naam herhalen. Berg. Michael Berg. Ze zou het opzoeken, zei ze, straks wanneer haar vriend kwam met hun Ipad.

De lezing begon. Nederlandse echtparen van rond de veertig. Niet onbemiddeld. Ik had hun terreinwagens op de parkeerplaats zien staan en kende de prijzen voor een weekje landgoed. Het meisje en haar vriend zaten op de laatste rij. Ik begon steeds meer een hekel aan het meisje te krijgen, de arrogantie van haar generatie dat alles maar gratis van internet te halen moet zijn. Muziek, films, boeken. Ondertussen vertelde ik over het vak van schrijver, hoeveel tijd in een boek gaat zitten, voor welke lage percentages schrijvers werken en – ik wees naar het meisje – dat er dan ook nog mensen bestonden die het heel normaal vonden om van boevensites illegale e-boeken te halen. Ze leek niet erg onder de indruk. Sterker nog: ze had mijn naam opgezocht. Uw boeken staan er ook op, zei ze met een stralend gezicht, alle vier. Dan ga ik nu aangifte doen, zei ik. Mensen lachten alsof ik een grapje maakte, maar ik meende het en nu – een paar dagen later – meen ik het nog steeds. Niet tegen zogenaamd mooie meisjes van twintig waarvan er duizenden rondlopen, maar wel tegen de schurkeneigenaren van Torrents en andere boevensites en tegen een overheid die niet tegen dit soort praktijken optreedt.

Na afloop van de lezing werden er overigens nog boeken verkocht. Uit plaatsvervangende schaamte voor het Ipad-meisje of omdat men een echte Berg in zijn handen wilde hebben. Het meisje en haar vriend waren toen allang weg. Maar beter ook.