Hetty Blok

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 07-11-2012

Het moet ergens halverwege de jaren tachtig zijn geweest. Voor de RVU maakte ik samen met een collega iedere week het radioprogramma De Taalrevue. Een vrolijk programma met behalve interviews en gasten veel liedjes, columns en natuurlijk ook een blokje cabaret. Ik had een type bedacht. Een oud-lerares Nederlands die met het nodige misprijzen de taalverloedering om haar heen gadesloeg. We zochten dus een actrice. Een dame op leeftijd, met talent voor humor. Een cabaretière. We waren het snel eens wie die lerares moest spelen: Hetty Blok.
Toen ik haar belde, reageerde ze blij verrast. Wat leuk. Wat enig. Wat fijn dat u aan mij denkt. Ze was oprecht blij dat ze weer iets voor ‘Hilversum’ mocht doen. Hetty’s carrière bevond zich halverwege de jaren tachtig in een dip, to put it mildly. Geen televisie, geen radio, geen theater. Te ouderwets, te oud. Kortom: aan de kant gezet en bijna vergeten.
Je zou denken dat ze er alles voor over had om weer aan de slag te kunnen. Niet Hetty Blok. Er volgden pittige onderhandelingen die leidden tot een vorstelijk contract. Ik kon haar geen ongelijk geven. Voor de opnamen wilde ze best naar Hilversum komen, maar dan moest er wel een taxi rijden. Omdat dat wat te duur dreigde te worden, besloten we de opnamen bij haar thuis te laten plaatsvinden.
En zo togen we aan het werk. Ik schreef de tekst en fietste iedere week met de Nagra naar de Milletstraat in Amsterdam-Zuid. De hele rubriek duurde nog geen twee minuten, maar de opname nam meestal meer dan twee uur in beslag. Eerst uitgebreid kletsen en roddelen met koffie en taart en sigaretten, daarna werd mijn tekst aan een akelige close reading onderworpen, hetgeen tot heel wat verandering leidde die allemaal verbeteringen waren. En dan, tot slot, vond de opname plaats. In één keer stond het verhaal op de band. Met de juiste timing en finesse en een uitzonderlijke tekstbehandeling. Hetty Blok was een absolute vakvrouw. Dag Hetty, het was een plezier en een voorrecht om twee seizoenen met je te hebben mogen werken.