Louis

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 30-07-2015

Het lijkt wel alsof ik alleen nog blogs schrijf wanneer er weer iemand dood is. Zal wel aan mijn eigen leeftijd liggen. Op een gegeven moment ken je alleen nog oude mensen. Het laatste jaar valt de een na de ander om. Op quatorze juillet was Louis aan de beurt. Louis was onze beste vriend in het dorp. Hij was dik in de tachtig, maar de klap is er niet minder om. Met Louis kon ik alles bespreken wat ik met de andere dorpsbewoners niet bespreek: politiek, literatuur, filosofie, kortom meer dan het gebruikelijke praatje over het weer en de koeien. Louis was zijn hele leven timmerman geweest. Net zoals zijn vader en zijn opa. En zoals zijn zoon en zijn kleinzoon, al weet die laatste nog niet dat hij ook zijn hele leven zal timmeren. Kasten, trappen, ramen, deuren, daken. Louis kwam bij veel verschillende mensen over de vloer en had daardoor haarfijn in de gaten hoe de maatschappij in elkaar stak. Hij was socialist, maar niet blind voor het opportunisme waar socialisten aan lijden wanneer ze aan de macht komen. Hij zat meer dan veertig jaar in de gemeenteraad van ons dorp. Maar voor alles was hij een lezer. Romans, thrillers, biografieën, geschiedenisboeken. Iedere week minstens 2 boeken. Vaak ruilden we - Franse boeken - want Louis las uitsluitend Frans. Dat ik schrijver was vond hij prachtig. Mijn debuut stond prominent bij hem in de kast. In het Nederlands. Helaas heeft hij nooit een letter kunnen lezen, maar hij wist waar mijn boeken over gingen. Wanneer ik aan iets werkte, moest ik hem voortdurend zeer gedetailleerd vertellen hoe ver ik was en wat de personages tot dan toe allemaal was overkomen.
Louis is zijn leven lang nauwelijks het dorp uit geweest. Toch wist hij precies wat er in de wereld gebeurde. Met tachtig kreeg hij van zijn kinderen een computer. Mijn vrouw en ik leerden hem daarmee omgaan. Zelden iemand gezien die zo onbevangen het toetsenbord ranselde. Binnen een mum van tijd had Louis alles in de smiezen. Zijn interesse gold vooral nieuwssites. Onafhankelijke nieuwssites. Daar zijn er in Frankrijk niet zo veel van en omdat Louis wist hoe het nieuws door de opdrachtgevers wordt gemanipuleerd zat hij de hele dag op internet om te kijken wat de analyse van was. Zo werd een wijze man nog wijzer. Niet dat de wereld daardoor overzichtelijker werd.
De laatste keer dat we elkaar zagen bracht ik hem de tien liter rode wijn die ik iedere maand voor hem kocht. Het was vlak voor de hittegolf. Goed drinken, zei ik nog. Twee liter per dag minstens. Zo veel wijn krijg ik nooit op, grapte hij terug. Nee, zei ik, twee liter water. Ja ja. Ik zag hem knikken, een blik van zal-wel-los-lopen. Een paar dagen later lag hij in het ziekenhuis. Uitgedroogd. Vervolgens ging het snel. Ik belde hem op. Kom maar niet langs, zei hij, het is bijna over. We namen afscheid aan de telefoon. Sprakeloos.
Ons huis ligt tussen de begraafplaats en het huis van Louis. Als ik op het heuveltje sta, zie ik zijn graf. Bij de haag onder de eiken kijk ik uit op zijn huis. Ik sta er de laatste tijd steeds vaker even stil. Dag, Louis. Merci pour votre amitié.