Rudi van Dantzig

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 19-01-2012

Rudi van Dantzig is overleden. Danser, choreograaf en schrijver. Ik heb hem nooit ontmoet en toch heeft hij mijn leven behoorlijk beïnvloed. We hebben een keer met elkaar gebeld. Verder is het contact nooit gegaan. Zo’n zeventien jaar geleden stond er in De Volkskrant een advertentie van een huis in de Creuse. Wij hadden toen nog nooit van de streek gehoord, maar het was in Frankrijk en we hadden net bedacht dat we daar best een vakantiehuis wilden hebben. Toen ik het bijbehorende telefoonnumer draaide, kreeg ik Rudi van Dantzig aan de lijn. Ja, het was zijn huis. Beter gezegd: hun huis. Ik draaide me naar mijn vrouw toe en stak mijn duim op. Het huis in de Creuse was van Rudi van Dantzig en zijn partner. Twee dansers, twee choreografen, twee mannen met smaak. Ik nam ter plekke een optie op het huis. De volgende dag vertrokken wij naar Frankrijk om een kijkje te nemen. Rudi van Dantzig zou een dag later arriveren.
De Creuse bleek op ruim 900 kilometer van Amsterdam te liggen. Onderweg sliepen we in de auto om ’s ochtends bij het krieken van de dag het departement binnen te rijden. Het was zomer. Het groen aan de bomen leek weelderiger dan ergens anders. Het was warm. De lucht trilde en had een ongekende helderheid. We togen naar Maisonnisses, het dorp waar het huis zich bevond. De weg erheen was als een sprookje. Heuvels, bossen, weiden met roodbruine runderen, kronkelende beekjes en schilderachtige dorpjes. En geen toeristen. Tenminste niet zo vroeg op de dag. We werden prompt verliefd op de streek.
Maisonnisses bleek een gehucht waar de huizen gegroepeerd stonden rond een schattig romaans kerkje. Gras, platanen, een jeu de boules-baantje, een café. Nog even en Jacques Tati stak het plein over. Het huis bevond zich even buiten het dorp, aan de rand van een bos. Veel dennen. We keken elkaar aan. We houden beiden niet van dennen. Het huis was charmant, maar lang niet zo smaakvol als we hadden gehoopt. Het terrein om het huis viel tegen. En dan die dennen. Nu scheen de zon, maar hoe zou het hier zijn als het regende? We dronken nog een pastis met de buurman die ons het huis had laten zien en lieten een briefje achter voor Rudi van Dantzig. Het speet ons, maar we zagen af van de koop. Veel succes.
Omdat de streek ons zo beviel, namen we onze intrek in een chambres d’hôtes om vandaaruit de zoektocht naar een vakantiehuis voort te zetten. Binnen twee dagen hadden we iets gevonden. We namen direct een optie. Drie maanden later werd de koopakte getekend en hadden we ons vakantiehuis in Frankrijk. En sinds acht jaar wonen we er permanent. Vanwege een heleboel redenen, maar ook een beetje dankzij Rudivan Dantzig. Stom, ik heb hem er nooit voor bedankt
In de boekenkast staat ‘Voor een verloren soldaat’ zijn debuutroman uit 1986. Een prachtboek over ontluikende homosexualiteit. Ik ga het gauw weer eens herlezen.