Uitdaging

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 17-02-2013

Een uur en zevenentwintig minuten. Dat is mijn record boodschappen doen. Vandaag gehaald. Zelfs onder vertragende omstandigheden. Op het binnenwegje lag sneeuw en was het spiegelglad en op de route departementale zat ik achter een bus aan die in iedere haarspeldbocht ongeveer stilstond. En toch een record gehaald. Ik ben er trots op.
Boodschappen doen is een noodzakelijk kwaad. Net zoals thuis proberen we het ook tijdens ons winterverblijf te beperken tot één keer in de week. Gezellig kuieren langs de schappen is er niet bij. Het moet snel en het moet efficiënt. Wij zijn niet van gezellig shoppen. Het moet van rats-rats, genoeg voorraden inslaan voor dier en mens, en dan… wegwezen.
Thuis kan ik mijn wekelijkse rondje dromen. Van de markt naar de bakker en van de bakker naar de Aldi en van de Aldi naar de Carrefour. Klaar. Auto vol. Gas!
Het probleem van een nieuwe omgeving is dat je niets weet. Sommige mensen vinden dat misschien spannend of avontuurlijk, ik vind het vooral onhandig en vervelend. Bij aankomst legden vrienden ons uit waar zich de belangrijkste winkels en supermarkten bevonden. In principe lag alles aan de grote weg, op zo’n vijftien kilometer van ons huis. Er was een goede Thai en goede Italiaan en een fantastische bakker en er waren verschillende supermarkten. Misschien konden we een samen een rondje maken. Dan zouden zij ons de weg wijzen. Overmorgen? Ik zei ja en had er meteen spijt van. De dag na aankomst ging ik gauw zelf boodschappen doen. Nou ja… gauw. Na drie uur had ik mijn lijstje eindelijk afgewerkt en genoeg voorraad binnen om het een week vol te houden.
Inmiddels is de boodschappentijd dus gehalveerd tot een uur en zevenentwintig minuten. Ik vermoed dat het nog sneller kan. Dat noem ik nog eens een uitdaging.