Vier dagen

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 16-12-2013

De Berg-etappe. Vier dagen dwars door Nederland. Het werd een soort roadtrip. Met de auto roef roef van lezing naar lezing en van interview naar interview. En alsmaar praten. Met lieve mensen van de uitgeverij die me rondreden en die ik normaal gezien alleen aan de telefoon spreek. Rijden en praten. En werken. Want er moesten ook nog een paar knopen worden doorgehakt. Een nieuw boek dat nog geen titel en geen cover had. Er waren uitdraaien van verschillende omslagen met verschillende titels. Kijken en vergelijken. En beslissen. Maar vooral praten. Over boeken en boekhandelaren en uitgevers en hoe slecht het in het boekenvak gaat en hoe raar het dan is wanneer jouw boek juist wel verkoopt. Over het leven, over mensen en gebeurtenissen. Praten, alsmaar praten.
Dat is best even wennen wanneer je in de middle of nowhere woont waar je niet zo veel mensen ziet en nauwelijks hoeft te praten. Maar ik was het nog niet verleerd. Sterker nog: ik vind het leuk. Bovendien is het goed om de mensen van de uitgeverij beter te leren kennen. Dat is inspirerend. Uiteindelijk doen we het toch samen. Boeken maken.
Het enige waar ik een beetje tegenop zag waren de lezingen. Hadden we daar geen ander woord voor kunnen bedenken? Een lezing. Bah, wat klonk dat saai. Op weg naar Nederland, ergens ten zuiden van Parijs, werd ik bevangen door de zenuwen. Is een uur niet veel te lang? Kunnen mensen in het jachtige Nederland het opbrengen om een uur lang hun mobiel uit te zetten en te luisteren? Waarom had ik geen leuke Franse zangeres meegenomen om de boel een beetje op te vrolijken? Waarom had ik geen programma voorbereid met filmpjes en animaties, desnoods met lichtbeelden? Nu moesten ze het met een auteur doen die een uur lang zou praten. Mijn god. Ik dacht aan de jaren dat ik nog in Nederland woonde. Was ik ooit naar een lezing geweest? Welnee. Ben je besodemieterd.
Ik probeerde mezelf gerust te stellen dat ik tijdens de zomer ook een uur lang voor publiek praatte. Maar ja, dat was voor toeristen die nog soezerig van de zon waren, de bar binnen handbereik, een welwillend publiek. In Nederland golden andere wetten. Ik twijfelde over alles wat ik van plan was te vertellen. Over mijn jeugd en toekomstdromen, over mijn werk bij de omroep en het vertrek uit Nederland. Wilden mensen dat horen? Een hoop privé geneuzel. Misschien wilden ze juist horen hoe je een thriller schrijft. Ik zou het graag vertellen, maar ik werk nogal intuïtief. Om niet te zeggen chaotisch. Geen touw aan vast te knopen.
Ik herinnerde me mijn laatste signeersessie in Nederland een paar jaar geleden. Twee uur achter een tafeltje in een boekhandel. Geen hond die langskwam. Het lag aan het weer, verzekerde de boekhandelaar me. Te warm. Met mooie weer verkiezen mensen het terras boven een boekhandel. Logisch, vond ik en dacht aan de weersverwachting voor de komende dagen. Temperaturen tot boven de dertig graden. Zon. Strandweer. Kon ik nog omdraaien? Nee, natuurlijk niet.
Om een lang verhaal kort te maken: het werd een groot feest. De publieke belangstelling was prima. Na de lezing werd er gesigneerd en kon ik eindelijk een paar woorden wisselen met de lezers en zij die het wilden worden. Sommigen kende ik van Twitter en Facebook. Ze hadden vaak kilometers afgelegd om een van de lezingen bij te wonen. Er waren cadeautjes. Flessen wijn pour moi en zelfs een kluif voor mijn hond. Zo lief. In een winkelcentrum had een boekhandelaar voor ijn winkel een podium opgebouwd. Compleet met bureau en boekenkast en lederen clubfauteuil. Zo aardig. Jammer dat de geluidsinstallatie het niet deed. Het mocht de pret niet drukken. Het waren vier fantastische dagen. Wat mij betreft doen we het volgend jaar weer. Wie weet tot dan!