Zomer 2019

Rubriek: BLOG | Geplaatst: 20-08-2019

Toen ik in 2006 begon met schrijven nam ik me voor om in de wintermaanden te schrijven en in de zomermaanden zo veel mogelijk buiten te zijn. De eerste jaren hield ik mij moeiteloos aan de planning. Van oktober tot april trok ik me terug in mijn werkkamer en tikte van negen uur tot vier uur ’s middags. De rest van het jaar was ik vrij. Nou ja, we woonden in Frankrijk en we hadden een lap grond waar ik minstens drie dagen per week mee zoet was. Maar dat was goed. Een schrijver moet van tijd tot tijd bewegen. Maaien, snoeien, wieden, spitten. Naar buiten, de frisse lucht in, en ondertussen nadenken over een nieuw boek.

Het leven was nagenoeg perfect.

Toen ging het ergens mis. Volgens mij was het in 2013 toen ik de Gouden Strop won met ‘Nacht in Parijs’ en ik dat najaar met het boek on tour moest waardoor ik geen tijd had om aan iets nieuws te werken. Als gevolg daarvan lag mijn planning in duigen. En gedurende de jaren daarna werd het er niet beter op.

Vroeger had ik aan zes maanden genoeg om een boek te schrijven. Na 2013 duurde het schrijven van een boek steeds langer. Twaalf maanden, veertien maanden. Waarschijnlijk ben ik kritischer geworden. Door de prijs of omdat ik meer gelezen heb en weet dat een boek altijd beter kan. Of misschien komt het door het ouder worden waardoor ik niet alleen wat langzamer loop maar ook wat langzamer schrijf. Of misschien zijn de verhalen die ik wil vertellen ingewikkelder geworden en kost het daarom ook meer tijd om ze op papier te krijgen.

Aan mijn nieuwe boek ‘Ik zie je’ heb ik bijna anderhalf jaar gewerkt. Dat is best lang. Zeker als je beseft dat het een relatief eenvoudig boek is dat verteld wordt vanuit één persoon. Enfin, het is wat het is. Bijna vijfhonderd dagen heeft de hoofdpersoon door mijn hoofd gespookt. Van het oorspronkelijk plan om in de zomer niets te doen is uiteraard weinig terecht gekomen. Sterker nog: deze zomer is het drukker dan ooit. Juni reisden we naar de Vaucluse, de streek in Frankrijk waar zich mijn nieuwe boek afspeelt. Er moest nog een paar laatste hoofdstukken worden geschreven, ik wilde nog wat locaties checken en er moesten ook nog wat promotiefilmpjes worden gedraaid. Juli waren we weer terug en leverde ik het manuscript van het boek in. Geheel volgens planning, want 2 oktober ligt ‘Ik zie je’ in de boekhandel. Het manuscript ligt nu bij de persklaarmaker waardoor ik twee weken niets hoef te doen. Even rust? Vergeet het maar. Half augustus gaan we verhuizen. Vlak voor we naar Frankrijk vertrokken kochten we een bungalow in een dorpje onder de rook van Heerlen. Een heerlijk huis met een mooie tuin waar we ons zeer op verheugen. Maar voordat het zo ver is moet de oude woning worden onttakeld. Inmiddels leven we tussen de dozen. Wat niet mee kan moet verkocht worden via Marktplaats of andere kanalen. Het huis moet leeg. Ondertussen probeer ik mijn bureau zo lang mogelijk schoon te houden. Als de persklaarmaker klaar is mag ik het manuscript nog een keer nakijken. En daarna de drukproef en tot slot de zetproef. Kortom: deze zomer is drukker dan ooit. Maar mij hoor je niet klagen.